تولید ملی؛ آن‌چه که کم دارد.

۲۸ آبان ۱۳۹۱ | نوشته‌شده به دست عادل شجاعی در سیاست

نویسنده مهمان: فریده کلهر

بارها پیش آمده است که در رسانه‌های جمعی شنیده‌ایم، دانشمندان ایرانی موفق به ساخت دارویی گران‌قیمت شده‌اند که تولید آن در انحصار یک یا چند کشور خاص بوده است.(+) خوانده‌ایم که با راه‌اندازی خط تولید یک کارخانه در تولید محصولی یک قدم به خودکفایی و عدم وابستگی به واردات نزدیک شده‌ایم. در همه این خبرها به نوعی به رشد و شکوفایی تولید ملی در کشورمان و گسترش مصرف کالای داخلی، عدم وابستگی به واردات و خودکفایی ایران و شکست تحریم‌ها اشاره می‌شود؛ اما آیا تولید محصولات داخلی می‌تواند نشان دهنده خودکفایی و عدم وابستگی ما به واردات باشد؟

امروزه ملاک برتری یک کالا تنها به تولید انبوه رساندن آن نیست. هر کالایی برای رقابت با رقبای خارجی خود باید بتواند بازار فروش خوبی داشته باشد و بازار فروش زمانی رونق می‌گیرد که کالای تولید داخل از نظر کیفیت در جایگاهی قرار بگیرد که بتواند رقبای خارجی خود را کنار بزند و از آن‌ها پیشی بگیرد. اما برای خریدار ایرانی هنوز هم جنس ایرانی در مقایسه با جنس خارجی مصداق بی‌کیفیتی است و خریدار ایرانی هنوز هم ترجیح می‌دهد کالای خارجی خریداری کند حتی اگر کالای بی‌کیفیت چینی باشد. درباره داروهای مورد تجویز هم بارها پیش آمده است که پزشکان نمونه خارجی را به نمونه داخلی ترجیح می‌دهند.

از سوی دیگر نوسانات قیمت ارز و افزایش قیمت دلار که بر اثر افزایش تحریم‌ها به وجود آمد و به دنبال آن مدیریت نادرست منابع ارزی، بار دیگر این نکته را به ما یادآور شد که ما در زمینه تولید محصولات نه تنها خودکفا نشده‌ایم، بلکه میزان وابستگی‌مان بیشتر نیز شده است. کافی است تا نگاهی به لیست کالاهای غیرضروری که هفته پیش توسط وزیر صنایع وارداتشان ممنوع اعلام شد بیاندازیم. (+) از کالاهای اساسی‌تر مانند لوازم خانگی، کلیه اقلام کشاورزی، انواع وسایل آشپزخانه، موتورسیکلت، دوچرخه، موبایل و رایانه و اجزای آن (که نیاز به تکنولوژی پیشرفته‌تری برای تولید دارند) که بگذریم، باقی محصولاتی هستند که به دانش و تخصص کمتری برای تولید نیاز دارند.

نمی‌توان بسیاری از دست‌آوردهای علمی هم‌وطنان در زمینه تولیدات دارو و اختراع ماهواره و… را نادیده گرفت. حتی نمی‌توان منکر تولید داخلی کالاهایی از جمله مصنوعات پلاستیکی، انواع کاغذدیواری و کاغذ توالت، انواع لوازم التحریر، ابزارهای دستی، تلفن ثابت، لوله و شیلنگ و ماشین حساب که البته به تکنولوژی پیشرفته‌ای هم برای تولید نیاز ندارند، شد. اما قرار گرفتن این کالاها در فهرست کالاهای وارداتی نشان می‌دهد که کالای تولید داخل هنوز به کیفیتی نرسیده است که بتواند در رقابت با نمونه مشابه خارجی خود قرار بگیرد و نیاز ما به واردات را کاملاً رفع کند. با این حساب آیا هنوز هم کسی می‌تواند ادعای مبنی بر خودکفایی در تولید چندین کالا را نشانه عدم وابستگی ما به واردات و مسیر روبه رشد به سوی آینده‌ای عاری از وابستگی بداند؟

شما می‌توانید ما را دنبال کنید از خوراک RSS 2.0 و یا پاسخ بگذارید در صورت تمایل، بازتاب بفرستید.

۴ پاسخ



پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>