مساله گروگان‌گیری پنج سرباز ایرانی

۲۵ بهمن ۱۳۹۲ | نوشته‌شده به دست عادل شجاعی در اجتماع و فرهنگ | سیاست

نویسنده گاهی می‌کوشد که در خلال متن، به پرسش‌های مختلف، پاسخ درخوری دهد. برخی از این پرسش‌ها چنان پیچیده و عمیق هستند، که نویسنده از همان آغازِ خطور پرسش در ذهنش، ممکن است از مطرح کردن پرسش پرهیز کند. پاسخ به برخی پرسش‌ها، ممکن است هویت یا شخصیت نویسنده متن را زیر سوال ببرد و یا سبب گسست رابطه او و مخاطبینش شود و یا خارج از فضای مجازی، در فضای حقیقی نیز با انگشت اتهام دیگران روبرو شود.

به باور نگارنده، یک شهروند مسئول که در قامت یک روزنامه‌نگار، دانشجو، وبلاگ‌نویس و… در جامعه ایران زندگی می‌کند، باید هر چه بیشتر این‌گونه پرسش‌ها را مطرح کند و بکوشد ابعاد مساله را واکاوی کند. در ادامه مساله گروگان‌گیری پنج سرباز ایرانی را مرور می‌کنیم.


آزادی پنج سرباز گروگان ایرانی

گروگان‌گیری پنج سرباز ایرانی به‌وسیله‌ی گروه تروریستی جیش‌العدل، پیامدهای مختلفی را به دنبال داشت. بازتاب خبری گسترده این رویداد، سبب شد که بحث‌های زیادی دربگیرد و در پی این بحث‌ها، پرسش‌های مختلفی مطرح گردد. یکی از این پرسش‌ها، پیشنهاد معاوضه این سربازان در قبال آزادسازی برخی از تروریست‌های دستگیر شده است.

به باور من، چنین عملی گرچه در کوتاه مدّت رضایت اکثریت جامعه را در پی خواهد داشت، امّا در درازمدّت می‌تواند سبب جسور شدن گروه‌های تروریستی در تکرار چنین عملی شود. اگر بخواهیم خود را به جای سربازان ربوده شده و یا خانواده آنان بگذاریم، بی‌تردید با پیشنهاد آزادسازی تروریست‌ها در قبال آزادشدن سربازان ایرانی موافق خواهیم بود امّا اگر خود را به جای سربازان و یا خانواده‌های سربازانی که در آینده از راه این‌گونه تقویت تروریست‌ها، به اسارت خواهند رفت، چه پاسخی خواهیم داشت؟
آیا احتمال ندارد که تروریست‌های آزاد شده، در مقیاس گسترده دست به گروگان‌گیری به منظور آزادشدن سایر تروریست‌های زندانی بزنند؟

در چنین موردی، راه‌کار می‌تواند در حرکت فعال دیپلماسی و نظامی به صورت کاملاً هماهنگ باشد. پادرمیانی ریش‌سفیدان و سران قبایل محلی و همچنین احقاق حقوق مردم استان سیستان و بلوچستان نیز ممکن است بخشی از چاره کار باشد. گرچه مساله به این سادگی به نظر نمی‌رسد، امّا باید به پیشنهاد مذکور نیز فکر کرد؛ چراکه اسیر بودن چند انسان بی‌گناه که در این میدان سیاست نقشی نداشته‌اند، احتمالا از چند تروریست که می‌توان آن‌ها را با قیدهای خاصی از زندان بیرون آورد و یا در مجازات آن‌ها تخفیف قائل شد، مهمتر است.

اگرچه از وجود چنین پیشنهادی اطلاعی ندارم و صرفاً یک طرح مساله است، امّا می‌توان پس از پایان این مساله که امیدوارم در آزادی سربازان ایرانی باشد، باید به آینده اندیشید. به راه‌کارهایی مثل توسعه اقتصادی و فرهنگی مناطق مرزی و توزیع عادلانه ثروت، حرفه‌ای کردن دوره سربازی و پایان یافتن سربازی اجباری، آموزش‌های تخصصی و جداگانه به سربازان مرزبانی، راهور، پاسگاه‌ها، کلانتری و…  به صورت جداگانه در پادگان‌های آموزشی، گسترده‌تر شدن استفاده از وسایل پیشرفته مثل دوربین دید در شب و همچنین به حذف نهادهای نظامی موازی و غیرکارا به منظور فراهم آوردن نیروی بیشتر برای نقاط ناامن باید اندیشید.

شما می‌توانید ما را دنبال کنید از خوراک RSS 2.0 و یا پاسخ بگذارید در صورت تمایل، بازتاب بفرستید.

یک پاسخ

  • جریان نوشت:

    سلام.خوبین؟
    من موافقم.راه چاره این نبود.البته الان که الحمدلله آزاد شدن.
    حس می کنم یه دلیل همین پیش نهاد اونا بود که یک سری صفحه هایی تو فیس بوک باز شد و یک عده ای که تقریبا می تونم بگم مخالفان نظام هستن به حمایت از این پنج سرباز چیزهایی می نوشتن کسانی که یام نمی آید گاهی حملات تروریستی توی ایران رو محکوم کرده باشن و برای قربانیان حادثه دل سوزونده باشن و فک می کنم شاید بیشتر به دلیل زیر سوال بردن خودی ها بوده تا اینکه بخوان اونها رو محکوم کنن.
    امیدوارم دیگه از این اتفاق ها نیفده.



پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>