اصلاح‌طلبان بیشتر بیندیشند.

مرداد ۲۶ام, ۱۳۹۲ | نوشته‌شده به دست عادل شجاعی در سیاست - (۲ دیدگاه)

سه  تن از وزیران پیشنهادی آقای روحانی، نتوانستند از مجلس رای اعتماد بگیرند. مشهود است که دست‌ِکم، عدم توفیق محمدعلی نجفی و مسعود میلی منفرد برای تصدّی وزارت، به گرایش‌ها و فعالیت‌‌های سیاسی آنان مربوط می‌شد و غالب اصول‌گرایان در شایستگی علمی این دو، شک و شائبه‌ای نداشتند.

در این میان، محمدعلی نجفی، وزیر پیشنهادی آموزش و پرورش، با این‌که اکثریت مجلس با او موافق بودند اما تنها یک رای کم داشت که به حد نصاب برسد و بتواند وزیر آموزش و پرورش شود. (+)  امثال آقایان رسایی و زاکانی (گرچه هر دو را به یک دیده نمی‌نگرم.) اگرچه پیروز این میدان نبودند، امّا توانسته بودند بر فضای حاکم بر مجلس تاثیرگذار باشند. از چند مورد خاص که بگذریم، نماینده شهرستان‌ها نسبت به نمایندگان تهران، عمل‌کرد بهتری در دفاع از کابینه پیشنهادی آقای روحانی داشتند. دلیل این امر را کجا باید جُست؟

حدود ۵۰ درصد از مردم تهران، در انتخابات ریاست‌جمهوری ۹۲ شرکت کرده‌اند (+) و درانتخابات شورای شهر هم، مشارکت مردم تهران چیزی در حدود ۴۵ درصد بوده است (+). نمایندگان مردم تهران که اکنون بر صندلی‌های مجلس تکیه زده‌اند، از دلِ انتخاباتی بیرون آمده‌اند که مشارکت مردم در حدود ۴۸ درصد بوده است. (+)

در همین زمینه، آرمان امیری با تحلیل آمارها، نوشته بود: «آقای روحانی، در سه کلان‌شهر اول کشور آرایی زیر میانگین کلی آرای خود کسب کرد. تنها نامزدی که مورد حمایت جریان اصلاح‌طلب یا تحول‌خواه قرار گرفت در تهران ۴۴ درصد، در اصفهان ۴۷ درصد و در مشهد تنها ۳۸ درصد آرا را به خود اختصاص داد. یعنی اگر فقط همین کلان‌شهرها مرجع انتخابات بودند، روحانی دست‌کم در دوره اول به پیروزی نمی‌رسید، اما وضعیت در شهرستان‌های کوچک به کلی متفاوت بود. در شهرستان‌های «پیرانشهر، مهاباد، سقز، بانه، بستک و خمیر» روحانی بیش از ۸۰ درصد آرا را به خود اختصاص داد و در «بندر گز، سیرجان، مهمیز، صدوق و بافق» چیزی بین ۷۰ تا ۸۰ درصد آرا را کسب کرد تا در نهایت به مدد این مناطق غالبا محروم بتواند در همان دور نخست پیروز انتخابات شود.»

نتیجه تحریم انتخابات را ببینید؛ تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل…