شاید شما هم با سایت اینترنت آرشیو آشنا باشید. این سرویس میلیاردها صفحه از اینترنت را در خود ذخیره کرده است. اگر یک مقاله در سایتی وجود داشته است که اکنون آن سایت و یا آن صفحه از سایت در دسترس نیست، احتمالاً به کمک این سایت می‌توانید به آن مقاله دسترسی پیدا کنید.

سایت Internet Archive از چند نظر می‌تواند اهمیت داشته باشد. نخست این‌که وبلاگ‌نویسان و اهالی رسانه باید توجه کنند که پاک کردن مطالبشان به معنای در دسترس نبودن و فراموش شدن آن مطالب نیست. اگر مطالبی را می‌نویسید، باید تمامی پیامدهای احتمالی آن را نیز در نظر بگیرید. اگر یک مطلب جنجالی را در سایت یا وبلاگ خود درج می‌کنید، به این فکر کنید که حتی با پاک کردن این مطلب، چند سال دیگر این مطلب برای همگان در دسترس است. پس پیش از نوشتن، خوب فکر کنید!

نکته دوم این است که برخی از سایت‌ها و وبلاگ‌های خوب را می‌توان دوباره بازسازی کرد. از جزئیات قانونی و حقوقی این کار اطلاعی ندارم. باید دقیق بررسی شود. دستِ‌کم می‌توان به صفحاتِ سایت‌های خوبی که انبوهی از مقالات باکیفیت را در خود جای داده بودند، دوباره دسترسی پیدا کرد.

هفته نامه شهروند امروز

مطالب خیلی خوبی به صورت آنلاین در  وبلاگ و سایت هفته‌نامه «شهروند امروز» (با سردبیری محمد قوچانی) زمانی در دست‌رس بود.  اکنون چندین سال است که تمامی مطالب حذف شده‌اند. مطالب وبلاگ هفته‌نامه «شهروند امروز» ابتدا پاک شد و پس از مدتی، مطالب دیگری جای آن را گرفت و آن وبلاگ کارکرد دیگری یافت. اکنون به کمک سایت اینترنت آرشیو می‌توان به مطالب سایت یا وبلاگ دوباره دسترسی پیدا کرد. اگر یک کیگ پیدا شود و بتواند یک بایگانی منظم از مطالب شهروند امروز به صورت آنلاین پدید آورد، عالی خواهد بود.

برای نمونه مقاله «سید جمهوری‌خواهان» نوشته رضا خجسته‌رحیمی دیگر به صورت آنلاین در هیچ سایتی در دسترس نیست. اما به کمک اینترنت آرشیو، می‌توان این مقاله را از وبلاگ هفته‌نامه شهروند امروز به صورت آنلاین خواند. امیدوار ام کسی پیدا شود و یک موتور جست‌وجوی قوی بسازد که بتواند در سایت اینترنت آرشیو جست‌وجو کنیم.

بررسی مقالات و نشریات فارسی

فروردین ۳۱ام, ۱۳۹۲ | نوشته‌شده به دست عادل شجاعی در کتاب - (۲ دیدگاه)

تصمیم گرفته‌ ام که در صورت امکان، دستِ کم برای مدّتی کوتاه، برخی نوشته‌هایِ سودمندِ فارسی را در همین وبلاگ بررسی کنم و به خوانندگانِ بشناسانم. تلاش می‌کنم که کوتاه‌تر بنویسم. درون‌مایه‌ی وبلاگ، دگرگونی‌ای را نخواهد آزمود امّا در کوتاه‌ مدّت (دستِ‌کم چند بار) تلاش می‌کنم که روشی نو را بیازمایم. پیش‌تر معرفی کتاب را آزموده بودم. در کنار این بخش، پیوندهای سودمند، مجلات و مقالاتِ فارسی را نیز خواهم افزود. از شنیدن پیشنهاد‌ها و انتقادات دوستان خوشحال خواهم شد.

وبلاگستان فارسی

آذر ۱۶ام, ۱۳۹۱ | نوشته‌شده به دست عادل شجاعی در اجتماع و فرهنگ - (۵ دیدگاه)

نویسنده مهمان: فریده کلهر

بسیاری از مردم فکر می‌کنند که نوشتن فقط کار نویسنده‌هاست و به نوعی باید به صورت حرفه‌ای انجام شود. متاسفانه این باور باعث شده است بسیاری از مردم در طول عمرشان به غیر از دوران تحصیل هیچ وقت قلم در دست نگیرند و از نوشتن فراری باشند. بچه‌ها در مدرسه خواندن و نوشتن را می‌آموزند اما قادر به ارائه نوشته‌ای خوب نیستند. حتی در سطح‌های بالاتر دانشجویان پایان نامه‌های خود را به مراکزی که آگهی زده‌اند می‌دهند و در واقع نوشتن را به آنها می‌سپارند.

اولین فایده بزرگ و ارزشمند نوشتن سبک شدن ذهن از افکار سنگین و کاذبی است که در طول زمان در وجود ما شکل گرفته و هیچ راهی برای تخلیه آن جز بر روی کاغذ آوردنش نیست. در حقیقت یکی از خروجی‌های ذهن به جز بازگو کردن افکار برای دیگران، نوشتن همان افکار و ذهنیات روی کاغذ است. با نوشتن، مشکلات ذهنی ما شکل عینی به خود می‌گیرند و ساده‌تر می‌شوند و ما می‌توانیم درک بهتری از مسائل ذهنیمان داشته باشیم. شناسایی دقیق مشکلات همان قدم اول برای حل آن‌هاست. کمترین فایده نوشتن کمک به حل مشکلات ذهنی افراد و بهبود زندگی فردی شخص است.

نویسندگی از مطالعه شروع می‌شود. تا وقتی مواد اولیه‌ای برای اندیشیدن وجود نداشته باشد راهی برای تولید فکر و در نتیجه نویسندگی باقی نمی‌ماند. زمانی هم که نوشته‌ای منتشر می‌شود گفتگو آغاز می‌شود و دیگران می‌توانند بخوانند و نقد کنند. جامعه‌ای که تولید نوشتن آن بیش‌تر است، یعنی بیش‌تر اندیشیده و خودش را توسعه داده است.

وبلاگ‌نویسی امکان نوشتن را بری عموم مردم فراهم آورد و نویسندگی را از حیطه نویسندگان و روزنامه‌نگاران و سایر مشاغلی که با نوشتن سروکار دارند خارج کرد و به عموم مردم جرات بیان و اظهار نظر و نقد داد. وبلاگ نویسی به صورت روزمره‌نویسی، بیان خاطرات، احساسات شخصی و مشغولیت‌های زندگی فردی به نوعی بیان خویشتن است و به رفع تنش‌ها و کنار آمدن با آن‌ها و سلامت ذهنی افراد کمک می‌کند.

وبلاگ نویسانی هم که از دغدغه‌های فردی گذشته‌اند و موضوعات جمعی را بیان می‌کنند، به صورت رسانه‌ای غیر‌رسمی عمل کنند. فضای مجازی در دسترس‌ترین مکان برای مشارکت اجتماعی ایرانیان است. به همین دلیل است که وبلاگ نویسی فارسی هرگز از جریانات سیاسی و اجتماعی روز ایران جدا نبوده است. هر وبلاگ ایرانی جایگاهیست برای نخبگان جامعه که در آن در مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی نظرات خودشان را بازتاب دهند؛ نظراتی که شاید در رسانه‌های رسمی کمتر دیده و شنیده شود. وبلاگ نویسی در جامعه ایرانی قدم کوچکی است که به رشد فردی و توسعه اجتماعی کمک می‌کند. البته این فعالیت‌های مجازی هرگز جایگزین فعالیت‌های رسمی نخواهند بود و یک نوشته در فضای مجازی شاید نتوان تاثیر مقاله‌ای که در مجله‌ای منتشر شده است را داشته باشد. چرا که حلقه خوانندگان وبلاگ‌ها معمولا فراتر از وبلاگ‌نویس‌ها نخواهد رفت.

در فضای وبلاگ‌نویسی فارسی دو اتفاق افتاد که به بدنه وبلاگ‌نویسی آسیبی جدی وارد کرد. ضربه اول فیلتر شدن تعدادی از وبلاگ‌های منتقد سیاسی و اجتماعی و به دنبال آن فیلتر شدن تعدادی از سرویس‌دهنده‌های وبلاگ بود که باعث کم رونق شدن این فضا شد. فیلترینگ گسترده تحمیل شده بر فضای وبلاگ‌نویسی اولین ضربه را بر فضای فعال وبلاگ‌نویسی فارسی وارد کرد.

رشد روز افزون شبکه های اجتماعی و تمایل بسیاری از وبلاگ‌نویسان به شبکه‌های اجتماعی به دلیل امکانات بیشتر برای ارتباط با مخاطب و فضای سرگرم‌کننده شبکه‌های مجازی باعث مهاجرت تعداد بیشتری از وبلاگنویسان به شبکه‌های اجتماعی شد. نمی‌توان بخش موثر ارتباط با مخاطبان و همینطور ارتباط خود وبلاگ‌نویسان با یکدیگر را در شبکه‌های اجتماعی نادیده گرفت. اما ساخت شبکه‌های اجتماعی به گونه‌ای است که مخاطب را از خواندن مطالب مهم و جدی باز می‌دارد. به این ترتیب بسیاری از وبلاگ نویسان برای حفظ مخاطبان خود به کوتاه‌نویسی روی آوردند و سبک جدیدی از کوتاه‌نویسی که با فضای شبکه‌های اجتماعی هم‌خوان بود، به وجود آمد.

این دو ضربه اساسی روند رو به جلوی وبلاگ نویسی فارسی را کند کرد، اما هنوز هم وبلاگ‌نویسان بسیاری با اینکه با شبکه‌های اجتماعی همراه شده‌اند به نوشتن ادامه می‌دهند و توانسته‌اند رونق فضای وبلاگ‌نویسی را حفظ کنند. با این حال این فضا هم مانند امکانات دیگر اینترنت تنها یک ابزار است که می‌تواند بخش کوچکی از تعاملات نخبگان اجتماعی جامعه ایرانی را فراهم کند و نه بیشتر.

اگر شما وبلاگ‌نویسان و یا وب‌مستران عزیز دوست دارید یک لینک‌دونی پویا (دینامیک) در فوتر و یا سایدبار وبلاگ خود داشته باشید، راه‌های مختلفی دارید. یکی از راه‌کارها استفاده از سایت خوشمزه یا همان دلیشز (Delicious) است. اگر به دنبال جایگزینی برای این سایت خوشمزه هستید، سایت دیگو (Diigo) جایگزین بسیار مناسبی است که شما با استفاده از دیگو می‌توانید هنگام وبگردی فقط با چند کلیک از درون مرورگر خود و بدونه استفاده از هیچ افزونه‌ای، پیوند وبلاگ و یا سایت مورد نظر خود را به لینک‌دونی وبلاگ‌تان بیفزایید و با این کار از سایر وبلاگ‌نویسانی که تولید محتوا می‌کنند حمایت کنید.

پس از ثبت‌نام در سایت دیگو (Diigo)، نوارابزار (تول‌بار) دیگو را بر روی مرورگر خود نصب کنید.

ساخت لینکدونی دینامیک و پویا با دیگو دلیشز؛ تولباز، نوارایزار

از برگه‌ی My Library می‌توانید خوراک حساب کاربردی خود را دریافت کنید. اگر مثل وبلاگ سخن تازه از سیستم مدیریت محتوای وردپرس استفاده می‌کنید، خوراک حساب کاربری‌تان را به ابزارک RSS اضافه کنید تا صفحاتی که با استفاده از نوارابزار مرورگرتان آن‌ها را بوک‌مارک کرده‌اید، در وبلاگ شما نشان داده شود.

اگر دوست دارید لینک‌های وبلاگ‌تان در حساب کاربری‌تان در سایت دیگو به اشتراک بگذارید اما نمی‌خواهید این لینک‌ها در قسمت لینک‌دونی وبلاگ‌تان نشان داده شود، می‌توانید از برچسب استفاده کنید. شما باید همه‌ی لینک‌هایی که می‌خواهید در لینک‌دونی شما به نمایش در بیاید را برچسب خاصی بزنید و آدرس خوراک این برچسب را به ابزارک RSS  بدهید. ممکن است پس از این‌که مطلبی را بوک‌مارک کردید، کمی زمان بگذرد تا این‌که خودبه‌خود آن مطلب در لینک‌ باکس شما نشان داده شود.

گرچه در رونق گرفتن فضای وبلاگستان فارسی، وبلاگ‌های مطرح، نقش پررنگ‌تری دارند اما همه‌ وبلاگ‌ها با ایجاد لینک‌دونی‌های پویا می‌توانند در کمک به ایجاد چنین فضایی سهیم باشند. اگر سوالی داشتید می‌توانید در قسمت دیدگاه‌ها مطرح کنید.

قبلاً یک پزشک دو مطلب در مورد سایت دیگو نوشته است. برای اطلاع بیشتر از قابلیت‌های سایت دیگو می‌توانید به این دو نوشته رجوع کنید. (+ , +)

در جست‌و‌جوی نویسنده‌ی مهمان

شهریور ۵ام, ۱۳۹۱ | نوشته‌شده به دست عادل شجاعی در مناسبت‌ها - (۴ دیدگاه)

اسمش را چه بگذاریم؟ «نویسنده‌ی مهمان»، «نویسنده‌ی همکار»، «رفیق پایه» و یا «هم‌فکر». با خود گفتم کمی‌ رسمی‌تر همین‌جا بنویسم که در جست‌و‌جوی چند نفری به عنوان نویسنده هستم که طبق علایق و سلایقشان تولید محتوا کنند. زمینه‌ی نوشتن هم از آن‌جا که این‌جا کار تخصصی نمی‌کنیم، محدودیت خاصی ندارد. زمینه‌هایی که بیشتر در موردش می‌نویسم، از «دسته‌ها»ی وبلاگ مشخص است. البته به دنبال رفعِ کوت یا خالی نبودن عریضه نیستم و مثل گذشته محتوای نوشته برایم مهم است و با هم‌کاری دوستان سعی می‌کنیم که حداقل‌های وبلاگ‌نویسی را رعایت کنیم. فکر می‌کنم با انجام یک کار منسجم و گروهی، بهتر می‌توان نظم، حس هم‌کاری و احترام متقابل را تجربه کرد.

نتیجه این‌که، دوستانی که علاقه‌مند هستند و افتخار می‌دهند که با ما هم‌کاری کنند و نویسنده‌ی وبلاگ «سخن تازه» شوند، به بنده ایمیل بزنند. اگر فکر می‌کنید در این مورد سوال و یا ابهامی دارید، می‌توانید با ایمیل و یا دید‌گاه‌های همین نوشته، سوالتان را بپرسید.

آدرس ایمیل


پ.ن: این درخواست، با کهنه شدن این نوشته، اعتبار پیشین خود را خواهد داشت.

وقتی با خود فکر می کنم که “عادل شجاعی” به عنوان یک نویسنده و یا وبلاگ نویس باید چگونه بنویسد، مجموعه ای از پاسخ ها به ذهنم خطور می کند.

قایق رانی در وبلاگ:

معتقدم که من قایق ران این وبلاگ کوچک هستم. مسافرانی دارم که در مقطعی عادل را همراهی می کنند. عده ای در جزیره اول پیاده می شوند و عده ای نیز تا جزیره های بعدی مرا همراهی می کنند. در این میان از هر جزیره ای که عبور می کنم ممکن است مسافرانی جدید بر این کلک۱ سوار شوند و به جمع کوچک مسافرانم بپیوندند.

گشت و گذار در ساحل:

علاقه مندم که هنگام قایق رانی، مسافران را با مکان هایی جدید و بعضا غریب آشنا کنم. هدفم ایجاد ذائقه ای جدید در مسافران است که این اتفاق در چند جزیره رخ نخواهد داد. بلکه همراهی بیشتری را می طلبد.

از طرفی قایق ران باید ارتباط خوب و شادی را با مسافران داشته باشد که آن ها از مسافرت خود لذت ببرند. سعی می کنم این نکته را فراموش نکنم.

بازدید های مفید:

تجربه ی چندین سال وب گردی و مطالعه ی وبلاگ ها و همچنین فعالیت در شبکه های اجتماعی، این نکته را برایم کاملا مشخص کرده که متاسفانه اکثریت مخاطبان به مطالب مفید و با ارزش و تحلیلی اهمیت چندانی نمی دهند و غالبا به دنبال مطالب بی محتوا و جنجالی هستند که فقط وقت گذرانی کنند و بخندند و صبح را به شب بگذرانند.

تنوع ذائقه ی مسافران، محدودیت هایی برای نوشتن ایجاد می کند. قایق ران آن چشم اندازی که در ذهن دارد را بر پهنای اقیانوس پیاده می کند اما در این بین از راهنمایی و توصیه مسافران نیز بی بهره نمی ماند.

مسافران خسته می شوند:

در مسیر حرکت، به نقاطی می رسیم که خسته کننده به نظر می رسند و عده ای ممکن است پیاده شوند و قایق ران ممکن است تنها بماند! قایق ران از این موضوع آگاهی دارد اما معتقد است عبور از این منزل گاه ضروری است.

پارک و تفریح:

پس از اینکه مسافران به طبیعت بیرون از کلک نگریسند وقت آن می رسد که با پای برهنه ماسه های ساحل را تجربه کنند. نهاری بخورند و خستگی را از تن بیرون کنند. قایق ران نیز خاطراتی را تعریف می کند و با مسافران به گفتگو می نشیند.

مسافرت با دیگران:

این قایق ران نیز مسافر قایق رانان دیگری است و به فراخور ذائقه خود، هم سفرانی را انتخاب کرده و با آن ها هم سفر می شود. از تجربه ی قایق رانی آن ها استفاده و سعی می کند در هنگام قایق رانی آن ها را به کار گیرد.


پی نوشت:

۱٫قایقی که با نی ساخته می شود.

وبلاگ نویسی یا کپی برداری

مرداد ۳۰ام, ۱۳۹۰ | نوشته‌شده به دست عادل شجاعی در کتاب - (۲ دیدگاه)

یکی از معضلاتی که در اکثر وبلاگ ها و حتی بسیاری از سایت های خبری تا علمی وجود دارد مساله کپی برداری بدون اجازه و یا بدون ذکر منبع است.یکی از اصول وبلاگ نویسی این است که انسان نوشته ها و اطلاعات جدیدی  را که دارد، در اینترنت به اشتراک بگذارد و صرفا کپی کردن از سایر وبلاگ ها نباشد و اگر مطلبی را کپی می کند حتما با ذکر منبع باشد چراکه زمانی که یک مطلب را بدون ذکر منبع درج می نماییم، بدین مفهوم است که این مطلب حاصل تلاش خود ماست و در این صورت حق پدید آورنده مطلب تضییع خواهد گردید. البته ممکن است یک وبلاگ نویس گاهی مطلبی را که به موضوع و خط مشی وبلاگش مرتبط است را از جایی کپی کند که این موضوع اگر با ذکر منبع اصلی توام باشد اشکالی نخواهد داشت ولی توصیه می شود که حداقل نیمی از مطالب وبلاگ از خودش باشد که بگویند وبلاگ فلانی است نه وبلاگ کپی پیست! گاهی نیز ممکن است یه وبلاگ نویس با ترکیبی از اطلاعات خودش و سایر منابع مطلبی را تهیه کند که در این صورت نیز ذکر منابعی که برای تهیه مطلب از آن ها استفاده شده، ضروری است. ذکر منبع در پایان مطلب، هم به سود نویسنده مطلب خواهد بود و هم به سود خواننده. نویسنده بدین جهت سود می برد که بر اعتبار خود می افزاید و خواننده نیز از این جهت که با چند منبع مفید آشنا می گردد.

یکی دیگر از معضلاتی که از کپی برداری وبلاگ ها و وبسایت ها از همدیگر ناشی می گردد، گمراه کردن کاربر اینترنت در هنگام جستجوی یک عبارت در موتورهای جستجوگری همچون گوگل است. در این هنگام کاربر اینترنت با انبوهی از نتایج مشابه روبرو می گردد که سردرگمی وی را در پی خواهد داشت و او را از رسیدن به منبع اصلی مطلب باز می دارد. در صورتی که اگر هر وبلاگ نویس مطالبی جدیدی را تولید کند و یا حداقل با ترکیب چند اثر، اثری نو را پدید آورد، همانند زبان انگلیسی۱، محتویات مطالب فارسی در اینترنت افزایش خواهد یافت و نتایج گمراه کننده نیز در موتور های جستجوگر کمتر خواهد شد.


پی نوشت۱: کاربرانی که زیاد عبارات انگلیسی را در گوگل جستجو می کنند به وضوح درک می کنند که سایت و وبلاگ های هرزه در نتایج انگلیسی جستجوگر گوگل به مراتب کمتر از زبان فارسی است، و دلیل این موضوع نیز می تواند ناشی از سه عامل عمده باشد؛ اول عدم وجود فرهنگ مناسب وبلاگ نویسی و همچنین در وبسایت ها؛ دوم عدم وجود قوانین اینترنتی مناسب جهت مسدود کردن وبسایت هایی که فقط کپی می کنند در حالی که وبسایت های سیاسی به راحتی مسدود می شوند! و سوم ضعف الگوریتم جستجوی موتور جستجوگر گوگل در زبان فارسی و در ایندکس کردن صحیح مطالب تارنماها و ضعف اسپایدرها